dierenliefhebber

Dierenliefhebber

Ik ben grootgebracht in een groot gezin: naast mijn ouders en drie broers, woonden ook mijn grootouders nog bij ons in. Aan animo was er dus nooit gebrek. De ouderlijke woning was ook echt een beestenboel: ik kan me niet herinneren hoeveel honden, katten, konijnen, hamsters, vissen, reptielen, … bij ons een warme thuis hebben gevonden. Zelf heb ik dan ook een passie voor dieren. Ik kan me geen leven zonder huisdier inbeelden.

In 2014 hebben we jammer genoeg afscheid moeten nemen van onze eigen trouwe vriend, Paco. In 2005 was hij op onze weg gekomen, een hond die nergens anders een thuis vond. Hoewel hij geen eenvoudig karakter had, kon ik me geen betere viervoeter wensen. Bijna tien jaar lang is hij onze trouwste vriend geweest, en afscheid van hem nemen viel ons dan ook enorm zwaar. Enkele maanden later moesten we bovendien ook van Kitty, een poes die ik al had sinds mijn twaalf jaar, afscheid nemen.

Amper een week na het overlijden van Paco, haalden we Jerom in huis. In hoogzwangere toestand een berner‐sennen pup in huis halen, was misschien niet de meest logische keuze, maar het is wel typerend voor mezelf. Als ik iets in m’n hoofd heb, is het heel moeilijk het er nog uit te praten. Bovendien ben ik een heel emotioneel persoon: het hoofd wint het op zo’n moment van het hart.

Jerommeke heeft ondertussen zijn plekje in het gezin gevonden, samen met onze drie poezen.  En als het van mij afhangt, blijft het daar zeker niet bij.